‘Zichtbaarheid op LinkedIn is meer dan het verspreiden van een boodschap; het is een eigen zoektocht naar wat klopt tussen strategie en gevoel. In deze blog deelt Lucia een eerlijk verhaal over de spanning tussen wat je denkt te moeten en wat je werkelijk voelt, tussen algoritmes en authenticiteit. Het onderzoekt hoe ondernemers hun stem kunnen vinden zonder zichzelf te verliezen, en hoe bewustwording overzicht biedt in een digitaal jasje. Verwacht een reflectie op ondernemen en aanwezigheid die zowel kalm als scherp van toon is, met een menselijk perspectief dat raakt aan de kern van wat het betekent om zichtbaar te zijn.‘ ( … aldus AI ;-))
Zittend op mijn bank in Amsterdam, met een kop ceremoniële cacao naast me, laptop op schoot, begin ik aan mijn derde blog. En dit wordt volgens mij best persoonlijk, want er wil iets van mijn hart.
Laat ik even helemaal eerlijk zijn: als er één ding is waar ik me de afgelopen tijd mee bezig heb gehouden, dan is het wel ‘ZICHTBAARHEID’. En dan heb ik het deels over ‘hoe vaak moet ik posten’, ‘hoe lang mogen mijn filmpjes zijn’ en ‘welke hashtags werken het beste’. En deels over die diepe reactie die ineens getriggerd werd op het moment dat iemand zei: ‘Lucia, je moet echt ook op LinkedIn.’
LinkedIn.
Fucking LinkedIn.
Ik drink nog een slok cacao. Een hartopener, weet ik uit ervaring. Misschien maakt dit het makkelijker, het zichtbaar zijn, bedoel ik. Maar werkt het ook met LinkedIn? Uhm … die voel ik nog niet, zeg maar.
De LinkedIn-perikelen van een digibeet ondernemer
Oké, even diep ademhalen. Laat me je meenemen in dit avontuur met LinkedIn. Of nee, wacht, nog beter: mijn perikelen over iets dat nog niet eens bestaat.
Want hier komt het: ik heb werkelijk waar nog helemaal geen LinkedIn-account.
Nee, echt niet.
Even voor een duidelijker beeld, beste lezer: ik gebruik nog mijn papieren agenda, met potlood, heb geen agenda op mijn telefoon, geen online afsprakensysteem en dat ben ik ook niet van plan te veranderen de komende tijd.
Ik vertelde het laatst aan mijn beste vriendin. We zaten in haar auto, onderweg naar een van onze urenlange lunches waar altijd alles wordt besproken en geëvalueerd. Ik vertelde haar dat ik nu dus ook op LinkedIn ‘moet’.
Ze keek me aan met grote ogen en zei helemaal verbaasd: ‘Huh? Zit jij nog niet op LinkedIn?’
Nee, was mijn antwoord. In het verleden heb ik twee pogingen gedaan. Beide keren voelde ik me volledig overweldigd door… nou ja, door alles wat daar is. Al die mensen die dingen delen over dingen. Al die strategieën. Al die teksten. En dus ook beide keren: snel weer eraf. Account verwijderen. Doei LinkedIn, was leuk… mij niet bellen.
En nu? Aangezien ik van iedereen steeds een en dezelfde reactie krijg: ‘Huh? Zit jij nog niet op LinkedIn?’ moet ik er blijkbaar echt op. Volgens… tja, volgens wie eigenlijk. Volgens ‘de wereld’. Volgens iedereen die vindt dat je als ondernemer anno 2026 overal zichtbaar moet zijn.
Maar goed, hier zit ik dan. Want blijkbaar is het niet genoeg om gewoon goed te zijn in wat je doet.
Binnen mijn vakgebied weet ik heel goed wat ik kan. Ik weet wat ik te bieden heb.
Ik werk met mensen op een diep niveau via coaching, bewustzijnswerk, energie, sound en lichaamswerk. Ik ga daar verder, waar praten niet voldoende is. Ik zie wat er gebeurt als iemand weer contact maakt met zijn of haar essentie. Wanneer het systeem mag ontspannen. Wanneer de ruis wegvalt. Wanneer iemand weer volledig in de eigen kracht komt te staan en vanuit het volle potentieel het leven vormgeeft. Daar zit voor mij geen twijfel.
Ik durf zelfs te beweren dat ik waarschijnlijk heel uniek ben met mijn multidimensionale holistische aanpak. Ik ben nog niemand anders tegengekomen die net als ik op alle lagen werkt. En toch, en toch blijkt dat niet voldoende te zijn. Tegenwoordig moet je als ondernemer ook kunnen:
- editen
- filmen
- schrijven
- sales doen
- marketing snappen
- algoritmes begrijpen
- jezelf blijven profileren
Het liefst ook nog: consistent zijn. Op alle kanalen. Tegelijk. Met een stralende glimlach.
Ik hoor je denken: ‘Maar Lucia, jij bent je toch juist heel bewust van hoe energie werkt? Kun je dat niet gewoon manifesteren?’
Goeie. Touché, haha.
Geloof mij, ik heb het geprobeerd. Blijkbaar vibreren LinkedIn en ik absoluut niet op dezelfde frequentie.
Die ene mail (en de systeemcrash die volgde)
Ik had wel iemand gevraagd of ze mij kon helpen met LinkedIn. Mijn account beheren, of eigenlijk: aanmaken en dan beheren. Structuur aanbrengen. Mij ontzorgen. Dat voelde als een hele fijne oplossing. Want weet je, ik kan heel goed mensen begeleiden in hun transformatieproces, maar mezelf verkopen op een zakelijk platform? Dat is gewoon echt heel andere koek.
Alleen… het leven liep anders. Door omstandigheden kon ze het toch niet doen.
Ze stuurde me een heel lieve mail met een lijst actiepunten. Ook letterlijk met: ‘Dit kun je heel makkelijk zelf doen. Kijk, stap 1, stap 2, stap 3…’. Ik kon waarnemen dat het niet zo ingewikkeld hoefde te zijn en tegelijk, terwijl ik die mail las, gebeurde er het volgende.
Mijn hoofd ging op tilt. Complete error.
Niet een beetje.
Volledige systeemcrash.
Ik staarde naar het scherm. De letters begonnen te dansen. Mijn adem werd oppervlakkig. Ik voelde mijn hartslag in mijn oren bonken. En ik dacht: ‘Wat gebeurt hier?’ … datzelfde gevoel van overweldigd zijn pakte me weer bij mijn keel.
Gaat dit nog steeds over ‘zichtbaar zijn’?
Dit is denk ik ook een mooi moment om te vertellen, beste lezer, dat ik al een paar maanden in een traject met een hypnotherapeut voor ondernemers zit. Niet zomaar eentje, maar echt wel de beste in Nederland: Gino Ilondo. Precies voor dit thema: zichtbaar zijn en de onderliggende onbewuste beperkende overtuigingen hiervan aanpakken.
Ik ben heel blij met dit traject, met mijn coach en de voortgang die ik duidelijk zie en voel bij mezelf. Voornamelijk in mijn aanwezigheid en zichtbaarheid op een ander socialmedia-kanaal …
the Gram ;-). Hier heb ik plezier in, omdat het ook creatief is.
Waarom grijpt dit hele LinkedIn-verhaal mij dan zo bij de keel?
Dit is niet zomaar zichtbaar zijn. Maar zichtbaar zijn in een vorm die niet vanzelfsprekend voelt. Mezelf verpakken. Mezelf laten zien binnen kaders die niet perse de mijne zijn. Op een zakelijk platform dat ik, in ieder geval voor nu, allesbehalve als vanzelfsprekend ervaar.
Thank you, Universe, voor goede vriendinnen
Ik vertelde het allemaal aan mijn vriendin. Daar in de auto. Onderweg naar die lunch. Over die mail. Over die lijst. Over die paniek.
Ze luisterde. En toen zei ze: ‘Stuur die lijst maar door, dan kijk ik wel even mee.’
Niet veel later, toen we allebei weer thuis waren, mailde ze terug: ‘Dit gaan we samen doen. Met een fles Amarone erbij. Dit is leuk!’
Dit is leuk, zei ze. Met uitroepteken.
En ik? Ik dacht alleen maar: dit is leuk? HOE DAN!
Want voor mij voelt het als iets wat ik moet doen om ‘gezien’ te worden, om ‘serieus’ genomen te worden. Alsof mijn vaardigheden niet voldoende zijn.
En daar zat ’m de kneep.
Ik merkte hoe snel mijn systeem in ‘moeten’ schoot. Hoe het plezier dat ik had opgebouwd de laatste tijd dreigde te verdwijnen. Hoe mijn ontdekkingsreis in zichtbaarheid op Instagram, die licht was, ineens zwaar werd. En vooral: hoe er ineens een stem in mijn hoofd begon te roepen:
‘Mag ik er wel zijn zoals ik ben? Of moet ik mezelf eerst aanpassen, aanscherpen, optimaliseren, professioneler maken?’
Hallo oud patroon, fijn je weer te zien. Not… haha. Gelukkig kreeg die stem maar heel even het podium en wist ik het snel de kop in te drukken. Maar ze was er wel weer. Voor heel eventjes.
Leerling en gids tegelijk
Het ‘grappige’ (ik heb even geen ander woord) is dat ik mensen dagelijks begeleid in dit soort processen. In het loslaten van oude patronen. In het terugkeren naar rust in het systeem. In weer voelen wie je bent, voorbij rollen, labels en verwachtingen. Terug naar je ware zijn, de kracht in jou.
Zoals ik al zei, werk ik met coaching, met energie, met sound, met lichaam, met bewustzijn. Ik zie wat er gebeurt wanneer iemand weer contact maakt met zijn of haar essentie. Wanneer het systeem ontspant. Wanneer de ruis wegvalt.
En nu zat ik er zelf middenin. Leerling en gids tegelijk. Met een LinkedIn-account dat nog niet eens bestaat, maar me toch nu al ‘stress’ wist te bezorgen.
Want zichtbaarheid is niet alleen een marketingvraagstuk. Het raakt ook oude verhalen die, zo durf ik wel te stellen, bij mij grotendeels al zijn opgelost in mijn systeem:
- Gezien worden (en wat als ze niet leuk vinden wat ze zien?)
- Beoordeeld worden (en wat als ze me té zweverig vinden? Of juist niet zweverig genoeg?)
- Ruimte innemen (mag dat wel? Ben ik niet te veel? Te luid? Te aanwezig?)
- Je plek claimen (en wat als iemand anders vindt dat die plek niet van mij is?)
Dit is geen businessvraagstuk, beste lezer. Dit is bewustzijnswerk.
Wat we hiervan mogen meenemen
Oké, tijd voor een klein momentje wijsheid. Kijk maar of je er iets aan hebt.
Ten eerste: zichtbaarheid kan oude wonden triggeren. En dat is oké. Dat is waardevol, want dan kan het uit je systeem verdwijnen. Zolang je je maar niet in het drama van deze oude verhalen verliest. Je hoeft er niet nog een keer doorheen of naartoe.
Ten tweede: je hoeft niet overal op te zitten. Echt niet. Als je LinkedIn zo ervaart als ik dat doe, voordat je er zelfs maar een account hebt aangemaakt, dan is het gewoon nog niet jouw ding. Of alleen jouw ding als er een fles Amarone bij betrokken is ;-). Gun jezelf de tijd om erin te groeien.
Ten derde: zichtbaar zijn vraagt eerlijkheid. Niet de gepolijste versie van jezelf. Niet de ‘professionele’ versie die picture-perfect lijkt voor je LinkedIn-account. Maar de echte versie. De authentieke ‘unapologetically me’-versie.
En misschien… misschien is dit ook een vorm van zichtbaarheid. Niet door meer te posten of slimmere strategieën te bedenken. Maar door gewoon eerlijk te zijn. Door te zeggen: ‘Yo, ik loop hier vast. Dit ervaar ik als lastig. En ik heb even nog geen idee hoe dit gaat aflopen. Wie kan me helpen?’
Want laten we eerlijk zijn: perfectie verkoopt misschien goed, maar herkenning? Dát raakt.
En nu?
Heb ik nu al een LinkedIn-account? Nee.
Ga ik er binnenkort een aanmaken? Ja, waarschijnlijk deze zondag.
Weet ik precies hoe dit verder gaat? Nee.
Wat ik wél weet, is dit:
Ik ga mijn eigen tempo eren. Ik ga luisteren naar mijn systeem. Ik ga mezelf niet forceren in een vorm die (nog) niet klopt. En ik ga die fles Amarone opentrekken met mijn vriendin en kijken of LinkedIn dan ineens leuker wordt.
Misschien helpt de ceremoniële cacao ook. Een hartopener, toch? Misschien is dat wel wat ik nodig heb: mijn hart nog meer openmaken voor het feit dat ik precies goed ben zoals ik ben.
Want wellicht is zichtbaarheid niet iets wat je plant of waar je strategieën voor bedenkt. Misschien is het iets wat ontstaat wanneer je eindelijk jezelf toestaat om er helemaal te zijn. Precies zoals je bent. Je authentieke JIJ.
En van daaruit… ontstaat de volgende stap vanzelf wel.
Dus hier is mijn uitnodiging aan jou: als jij ook worstelt met zichtbaar zijn – op LinkedIn, Instagram, in je business of gewoon in het leven – weet dan dit: je bent niet de enige. Het is oké om het even als moeilijk te ervaren. Het is oké om niet altijd een antwoord op alles te hebben. Het is oké om om hulp te vragen of een professional in te schakelen.
Want dat? Dat is jezelf pas echt serieus nemen. Kiezen om zichtbaar te zijn, EERST VOOR JEZELF. Dat is je eerste stap.
En wie weet… misschien is dat uiteindelijk de beste marketingstrategie die er is. Gewoon jezelf zijn. Met alle obstakels, perikelen en humor die in dit aardse bestaan erbij blijken te horen.
Met liefde, licht, een flinke dosis zelfspot en een nog ongeopende fles Amarone, bedankt voor het ‘luisteren’,
Lucia
jullie ‘nog-LinkedIn-account-loze’ ondernemer
