Soevereiniteit in plaats van afhankelijkheid
Een tijdje geleden, op een doodgewone ochtend, ging mijn telefoon. 08:00 uur. Onbekend nummer. Wie mij kent weet: ik ben op dat tijdstip nog niet erg sociaal. 😉 En toch, om de een of andere reden, nam ik op. Een vrouw, huilend: “Ik ben ten einde raad. Ik zoek een healer.”
Nou, wederom, wie mij kent weet dat ik niet als ‘healer’ door het leven ga. Dat woord impliceert voor mij namelijk dat er iets te fixen valt. En dat is niet het uitgangspunt van waaruit ik werk. Maar goed, ik liet haar uitpraten. Ze vertelde haar verhaal.
Jaren in een emotionele, ingewikkelde, energetische ‘liefdes’-relatie met wat zij haar ‘guru’ noemde. Jaren van afhankelijkheid die hun tol eisten. Ze ging voor een oplossing bij een ‘internationale guru’ en hier herhaalde zich hetzelfde patroon: er ontstond een seksuele relatie. En haar eerste ‘guru’ noemde dit ‘helend voor haar trauma’s’…
Wederom, wie mij kent weet hoe ik hier tegenaan kijk. Er is voor mij een cruciaal verschil tussen iemand begeleiden terug naar de eigen soevereiniteit, of afhankelijkheid creëren en zelfs, in dit geval, misbruik maken van je positie als teacher.
In mijn rol als teacher ga ik voor het eerste. Altijd. Want zodra je de autoriteit steeds meer buiten jezelf legt, kan je onderscheidingsvermogen vertroebelen. Het niet meer voelen: klopt dit nog voor mij? maakt geleidelijk plaats voor de uitnodiging van de externe autoriteit: geef je maar over.
Met iets andere woorden probeerde ik haar het een en ander uit te leggen over deze dynamieken. Alles wat ik hierover te zeggen had, kon of wilde deze vrouw niet horen.
Wat wilde zij wel van mij?
Ze wilde dat ik haar zou helpen, zou fixen, energetisch en snel. En dat allemaal zonder iets te veranderen aan de situatie waarin ze zat. Want: “Het is toch nodig op je spirituele pad om een guru te hebben?”
Ik zei dat ik haar niet kon helpen, omdat we hierin een heel ander perspectief hebben. En omdat de snelle fix hiervoor simpelweg niet bestaat.
Er is geen sessie die je jouw kracht teruggeeft, terwijl je die kracht blijft weggeven aan dezelfde persoon.
Echte verandering begint niet bij een quick fix van buitenaf, maar bij de bereidheid om zelf iets anders te kiezen… Ook al is dat oncomfortabel en spannend.
Jouw kracht ligt nooit bij een ander. Ze ligt in jou te wachten, rustig, tot jij haar weer oppakt. Stap voor stap. Geheel in je eigen tempo.
Wat mij bleef bezighouden na dat telefoontje
Ik hing op en bleef nog een tijdje op de bank zitten. Niet vanwege haar verhaal alleen. Maar vanwege een vraag die er al langer in mijn hoofd rondspookte, en die dit telefoontje weer flink aanwakkerde:
Waarom heeft een ’teacher’, een ‘guru’, een ‘spirituele autoriteit’ eigenlijk zoveel behoefte aan iemand die zich aan hen overgeeft?
Want dat is de vraag die volgens mij zelden wordt gesteld.
We hebben het vaak over waarom iemand gevoelig is voor zo een dynamiek. Wat maakt iemand kwetsbaar voor afhankelijkheid? Maar de andere kant van zo een verhaal krijgt veel minder aandacht:
Wat heeft die ‘gids’ er eigenlijk zelf aan?
Na wat overpeinzingen kom ik eigenlijk tot de volgende conclusie: macht die misbruikt wordt in een leraar-leerling-relatie, komt zelden voort uit overvloed. Het komt voort uit tekort. Iemand die zich echt compleet, veilig en verbonden met zichzelf en met het hogere voelt, heeft niemand nodig die aan zijn of haar voeten zit. Die persoon kan naast je lopen. Met je mee kijken op dezelfde ooghoogte. En vervolgens… loslaten. Zonder dat het iets van hen afneemt: geen kracht, geen autoriteit, geen soevereiniteit.
Maar iemand die zijn eigen waarde laat afhangen van hoeveel mensen naar hem of haar opkijken, hoeveel mensen zeggen ‘zonder jou was ik hier niet gekomen’, die persoon heeft die afhankelijkheid nodig. Waarschijnlijk niet eens bewust, of soms misschien wel? Maar in ieder geval: wel functioneel.
Elke keer dat een leerling twijfelt, weggaat of ‘nee’ zegt, wordt er iets in die leraar geraakt dat niet over de leerling gaat. Het gaat over hun eigen, onopgeloste leegte. En dat is precies waarom dit zo moeilijk te doorzien is van binnenuit. Het wordt nooit gebracht als: ‘Ik heb jou nodig om mezelf goed te voelen’. Nee. Het wordt gebracht als spirituele wijsheid. Als liefde. Als ‘dit is jouw pad’. Als ‘dit is helend voor jouw trauma’.
De taal van bewustzijn of spiritualiteit wordt de verpakking voor iets dat, in de kern, gewoon angst is. Angst om alleen te zijn. Onbelangrijk te zijn. Niet gezien te worden. Niet goed genoeg te zijn. Of… angst om gewoon simpelweg … te zijn.
Onderscheidingsvermogen: jouw enige echte kompas
Hier zit voor mij de sleutel. En ook precies waarom ik die vrouw aan de telefoon niet kon geven wat ze vroeg. Ze vroeg mij om een fix. Ik kon haar alleen een vraag teruggeven:
Waar voel jij dat je jouw kracht hebt weggegeven?
En:
Waar houd je vast omdat het vertrouwd voelt, ook al doet het pijn?
Onderscheidingsvermogen is niet hetzelfde als wantrouwen. Het is niet cynisch zijn over een vorm van begeleiding of een leraar. Het is iets veel subtielers: blijven voelen of iemand jou terugbrengt naar jezelf, of juist steeds meer naar hen.
Een paar vragen die je jezelf hierin kunt stellen:
Voel ik me groter of kleiner na contact met deze persoon?
Mag ik twijfelen, of wordt twijfel meteen weggewuifd als ‘nog niet klaar zijn’?
Blijft de autoriteit bij mij, of verschuift die langzaam naar hen?
Dat laatste vind ik misschien wel de belangrijkste. Want goede begeleiding maakt je niet kleiner. Goede begeleiding brengt je uiteindelijk steeds meer terug naar jezelf. Naar de kern van wie je werkelijk bent.
En toen moest ik natuurlijk ook naar mezelf kijken…
Na deze wijze conclusie die ik over ‘gidsen’ en ‘teachers’ heb kunnen trekken, was het tijd om ook naar mezelf als teacher en coach te kijken. Want ja… lekker makkelijk om naar een ander te wijzen, toch? 😉 Dus stelde ik mezelf dezelfde vraag:
Wat is mijn drijfveer in mijn werk?
Is het mijn ego? Of is het mijn missie?
En laat ik helemaal eerlijk zijn. Wanneer iemand mij een bericht stuurt met:
‘Iedereen heeft een Lucia in zijn leven nodig’
…tja. Wat gebeurt er dan in mij?
Mijn ego wordt enorm gestreeld. Ik voel me krachtig, gezien en goed … bijzonder goed. Die bevestiging doet mij enorm goed. Mij als coach Lucia en … ook de kleine Lucia in mij. Vult het een leegte? Misschien … voor eventjes.
En weet je wat? Ik denk dat daar ook helemaal niets mis mee is. Natuurlijk vind ik het fijn als iemand mij waardeert. Zeker doet het iets met me wanneer iemand zegt dat mijn werk een verschil maakt. In deze menselijke vorm is dit ook voeding voor mij ;-). En tegelijk is het voor mij wel belangrijk om mezelf regelmatig deze vraag te blijven stellen:
Is dit waarom ik dit werk doe?
En het antwoord daarop is voor mij heel duidelijk een helder ‘Nee’. Mijn drijfveer is niet het vullen van een leegte in mezelf. Mijn drijfveer is toch echt de missie die ik voel.
Ik wil deze wereld een mooiere wereld maken door bewustzijn te creëren. Het collectieve bewustzijn vergroten, beginnend bij een individu. Bij jou, bij mij.
Want wanneer we gaan begrijpen hoe alles energetisch in elkaar zit, en vooral welke invloed wij zelf hebben op alles wat we ervaren en creëren, kan er verandering plaatsvinden. Eerst bij jezelf, in je eigen leven. In de manier waarop je naar jezelf kijkt. In de keuzes die je maakt. De energie die je uitzendt. Hoe je dag in dag uit ervoor kiest om aanwezig te zijn. De verantwoordelijkheid die je neemt voor jouw eigen leven en jouw bijdrage aan het geheel.
En vanuit daar… kan het zich ontvouwen, uitbreiden. Van mens naar mens. Van bewustzijn naar bewustzijn. En ik weet: dit is mijn werk. Niet dat jij mij nodig hebt. Maar dat je uiteindelijk steeds minder iemand buiten jezelf nodig hebt om te weten wat voor jou klopt. Dat jij je eigen kracht weer gaat herkennen. Jezelf weer gaat herinneren aan wie je in essentie bent. Je eigen kompas weer gaat vertrouwen. En dat je op een dag misschien tegen mij zegt:
‘Dank je. Maar vanaf hier kan ik het zelf’.
En weet je wat? Dan heb ik mijn werk goed gedaan ;-).
Tot slot
Ik denk nog regelmatig aan die vrouw. Ik hoop dat ze ooit die stap zet. Niet naar een volgende guru, maar naar zichzelf. En niet omdat iemand haar fixt, maar omdat ze zelf, op een dag, de kracht weer oppakt die altijd al van haar was.
Jouw kracht is nooit weg. Ze ligt in jou te wachten. En niemand, geen coach, therapeut, teacher, healer of guru, hoe wijs dan ook, kan haar voor je oppakken. Dat mag je alleen zelf doen.
Ciao ciao,
Lucia
